سلام

یه مطلب توی روزنامه خووندم راجع به یه خانم ...یه خانمی که سیر  تحول زندگیش برای خیلی از ماها زیادی عجیبه...

کسی که در طول دوران تحصیلش هیچ وقت آدم موفقی نبوده،اولین بار دوم راهنمایی کلا" رفوزه میشه  و در ادامه راه تحصیلش همه درس ها رو و یا ـ در بهترین وضعیت ـ ۷  ۸ تایی رو میذاشته برای ترم های آینده،  ۱۹سالش شده و هنوز هیچ خبری از دیپلم نبوده...

خوب اگه همچین آدمی به تور امثال مابخوره ـ از اونجا که معتقدیم هر کسی رو بهر کاری ساختند ـ به این نتیجه می رسیم که احتمالا خدا اون رو برای کاری به جز درس و تحصیل آفریده و بهتره  بی خیال علم آموزی بشه

ولــــــــــــــــــــــی،  حتما براتون جالب خواهد بود اگه بدونین این خانم  امروز دارن در یکی از دانشگاههای تهران در رشته داروسازی تحصیل میکنن،برنده چند دوره جشنواره خوارزمی هستن،مقاله هاشون در زمینه دارو های گیاهی طرفدار های زیادی داره و به ادامه تحصیل در رشته نانو فکر میکنن...!

این طور که من فهمیدم این خانم هیچ ویژگی منحصر به فردی  برای رسیدن به این درجه از موفقیت ـ علمی ـ نداشته اند به جز یک " فرصت طلایی " و اون هم حضور یک راهنمای خوب در مسیر زندگی این فرد بوده...یه خانم مدیر دلسوز (بله میدوونم خیلی نادره...اونم از نوع خانم مدیرش!!)  که توی همون دورانی که این خانم جوان ۲۰۰ دفعه با مخ می خورده زمین و سعی میکرده تا بلند شه دستش رو  میگیره، استعداد هاشو میشناسه و به مسیری راهنماییش می کنه که آخرش میشه این خانم دکتری که می شه مایه تعجب خیلیا...

بلــــــــــــه،اینه نقش یه راهنمای خوب ،و شاید ساده ترین اثر همنشینی با آدمهای خوب و ویژه و داشتن دوستای خوب همین بهره مند شدن از نظرات و راهنمایی های اونهاست.

البته یادمون نره همین قدر که یه راهنمایی درست و به جا مسیر زندگی یک فرد شکست خورده در تحصیل رو آنچنان عوض می کنه که امروز سر از جشنواره خوارزمی در آورده یه راهنمایی نادرست و اشتباه هم میتوونه آدم رو هل بده ته دره شکست...

می خوام بگم:

                     "  حواسمون به همنشینامون باشــــــــه "

در چشم کسی که پرواز را نمی فهمد هر چقدر اوج بگیری٬

کوچکتر به نظر می رسی...

آلبر کامو