از گل کش اومده سیاوش معلوم بود که کاسه صبرش برای آپ شدن این وبلاگ کاملا پر شده...!

همه این تاخیر رو هم از چشم من نبینید ٬چند روز پیش پس از کلی زحمت چه برای فکر کردن و نوشتن -که البته برای شماها با داشتن چنین استاد انشائی احتمالا غیر قابل درک خواهد بود - و چه تایپ کردن ٬با فشار دادن دکمه ثبت در وبلاگ به جای ثبت شدن در وبلاگ به طور کلی پاک شد رفت پی کارش!

یاد نوه خاله ام افتادم که با وجود سن کم ۱۲- ۱۳ سال٬توی تمام اتفاقهای دورو برش دنبال حکمت خدا می گرده!(یه نمونه اش همین تابستون امسال٬همه جوانان فامیل به اضافه بابای خودم رفتیم ییلاق٬ماجرا از اینجا شروع شد که بابام هوس کرد عصرونه آش رشته روی هیزم درست کنه!! پسر بچه ها با چه ذوقی آتیش راه انداختن...در آخرین مراحل پخت آش بابام ازم خواست که یه سری به آش بیچاره بزنم!٬باز کردن در دیگ (یه دیگ دود زده!) همان و چپ شدنش همان! همه با نگاهاشون در حال شماتت من بی گناه بودند که محمد(همون نوه خاله عزیز) به دادم رسد و گفت"عیب نداره ٬حتما حکمتی توش بوده٬غصه نداره که!"همه - که سنشونم از محمد بیشتر بود- نگاهای سرزنس آمیزشون رو پس گرفتن و با گفتن جملاتی نظیر "فدای سرت٬خدا رو شکر که رو خودت نریخت و .. " سعی در جبرانش کردن!...نگران نباشین!انقدر آش مونده بود که به همه برسه!)

بله می گفتم ٬برای توجیح خودم و فرار از تایپ مجدد٬ ترجیح دادم یه جوری وصلش کنم به حکمت و اینا!این شد که آپ شدن وبلاگ باز هم موکول شد به بعد...

و اما موضوع مورد بحث...

توی زندگی امروزه ما چه چیزهایی که واقعا مهم نیستند و در زندگی ما اهمیت پیدا کردند و چه بسیار چیزهای مهمی که در نگاه ما بی ارزش و اهمیت شدند..

یه نمونه اش همین دانشگاه و مدارس علوم دینی; واقعا راه یافتن به دانشگاه انقدر اهمیت داره که امروزه این همه جوون برای رسیدن بهش از همه چیشون میگذرن؟ تازه نکته جالبتر اینکه توی یک سال باقی مانده به کنکور٬ پدر ها و مادر ها و معلم ها و ...به بچه ها توصیه می کنند که همه تفریحات و مهمانی ها و گردش های دوستانه را کنار بذارن٬از خیر فعالیت های هنری و ورزشی و مطالعات غیر درسی بگذرن٬چون امسال سال حساسیه و اگه به دانشگاه راه پیدا کنن انقدر فرصت دارن که به همه اینا برسن!واقعا جالبه قدیمترها یا افراد پا در حوزه علم نمی ذاشتن یا اگه واردش می شدن فرصتی برای کارهای بعدی پیدا نمی کردن. که این خود خبر از اهمیت یافتن امر دیگه ای به جای علم و علم آموزی داره٬که همون مدرکه...ومهمتر اینکه این مدرک ٬ در جامعه کنونی ما کاربرد سابق خودش رو هم نداره٬یعنی لزوما داشتن مدرک به معنی روشن تر شدن آینده فرد یا تضمین شدن شغل و درآمد ثابت و ... نخواهد بود

از طرف دیگه مسائل و اموری که به طور حتم چه در زندگی دنیوی و چه در آخرت ما موثر خواهند بود نادیده گرفته شده و حتی بی ارزش و پست شمرده میشن...از جمله رفتن به حوزه و تحصیل در علوم دینی که انقدر در جامعه ما کاری عجیب و بی فایده شده که وفتی کسی از علاقه اش به ورود در این قسم از علم حرف میزنه سعی در منصرف کردنش میشه یا صحبت از عدم استعدادش در تحصیل در دانشگاه و هوش پایینش به میون میاد!

یا مورد جالبتر و عجیب ترش رسم و رسوم باب شده در امر ازدواج...اهمیت ویژه به نحوه برگزاری مراسم ٬و تحمیل خرج اضافه و اغلب گزاف بر دوش زوج جوان به جای کمک به اونها برای اینکه در اول راه زندگیشون بتونن روی پای خودشون بایستن اونها رو تا سالها زیره قرض میبره(یادمون باشه همه بابای پولدار ندارن!) یا جهیزیه های سنگین که باعث شده بعضی پدران گرفتار به جای خوشحال شدن از ازدواج فرزندشون٬ بیشتر نگران شن!

و نمونه ای بارزتر و دم دست تر ارزش دادن به حرف مردم به جای وضع مردم ست!....آنچنان به حرف مردم اهمیت میدیم که در بعضی موارد خونه ها بیشتر به موزه شباهت پیدا می کنن تا محل زندگی آدمها! و دور و بر افراد پر می شه از وسایل لوکس و غیر ضروری که اغلب هم هزینه زیادی برای اونها می پردازیم(این هم راجع به اثر حضور وسائل غیر ضروری در اطرافمون)....در حالیکه چیزی که تو دین ما بهش تاکید زیادی شده توجه به وضع و معیشت پایین دستامون و کمک به اونهاس در صورتی که با یه سری توجیح از کنار گرفتاری ها و مشکلاتشون میگذریم.

حقیقتا دود این کج بینی ها به چشم کی میره؟ جز خود ما؟...

طولانی شد....حتما آقای نبوی و سلمان می تونن برامون در باره جای پای شیطان تو این دگرگونی صحبت کنن...چرا که بر طبق فرموده های خدای عزیز این شیطانه که امور زشت و پلید رو در نگاه های ما زیبا جلوه میده...